ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

Κίνηση Για Την Συσπείρωση Καλλιτεχνών
Description
Κίνηση καλλιτεχνών με σκοπό την ανάπτυξη συλλογικής δράσης για τα προβλήματα στον πολιτισμό, τις αιτίες και την αντιμετώπιση τους kinsyskal@yahoo.gr

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ
Ζούμε στις μέρες μας, την εποχή της νέας τάξης πραγμάτων, την τεράστια επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού.
Τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ λ.χ. οι G8 και οι πολυεθνικές εταιρείες τους, νοιώθουν πια πανίσχυρες και ανεξέλεγκτες με την υπεροχή της δύναμης τους, απέναντι σε όλους τους λαούς. Σαρώνουν με την οικονομική ισχύ και την επιβολή της πολιτικής τους, ό,τι αφήνουν όρθιο οι άδικοι πόλεμοί τους. Λυσσαλέα ταπεινώνουν ό,τι έχει κατακτήσει μέχρι σήμερα ο πανανθρώπινος πολιτισμός, για να το υποτάξουν στις άμεσες και στις μακροπρόθεσμες γενικότερες ανάγκες και επιδιώξεις τους, στα ανταγωνιστικά συμφέροντά τους.
Συγκεντρώνουν σε όλο και λιγότερα χέρια τον πλούτο, εκμεταλλεύονται, ποδηγετούν και ευτελίζουν κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε κοινωνική αξία. Μετατρέπουν τους λαούς όλου του κόσμου, σε αναλώσιμη πρώτη ύλη για τις επιδιώξεις τους - όχι μόνο με τον καταναγκασμό και την ωμή βία - αλλά και με μια πρωτοφανή σε μέγεθος και επιστημονικό σχεδιασμό κοινωνική και ιδεολογική αλλοτρίωση. Οδηγούν την παγκόσμια κοινότητα σε πολιτιστική αποσύνθεση, στα πλαίσια της «μοντέρνας» και μεταμοντέρνας ενσωμάτωσης στον κοσμοπολιτισμό τους.
Τα αντιφατικά αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται και οξύνονται για όλους τους λαούς. Εξίσου τραγικές είναι και οι επιπτώσεις της πολιτικής του ιμπεριαλισμού για το φυσικό περιβάλλον σε όλο τον πλανήτη.
Πολιτιστικές, υλικές και πνευματικές κατακτήσεις, πολιτιστική κληρονομιά και η τέχνη, χρησιμοποιούνται ολοκληρωτικά ως άρμα για την πολιτική τους και ως οικονομικό «συγκριτικό πλεονέκτημα» στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό τους, για την επικράτηση
του ισχυρότερου. Ισοπεδώνουν τις όποιες μέχρι τώρα κατακτήσεις και αδιαφορούν για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.
2) Οι κυβερνήσεις της χώρας, τα τελευταία τριάντα χρόνια, εφαρμόζοντας την
κοινοτική πολιτική που συναποφασίζουν στις Βρυξέλλες, πολιτική μείωσης των κοινωνικών παροχών, κάνουν λάστιχο τις σχέσεις και τους όρους εργασίας όλων των εργαζομένων, ανατρέπουν το οκτάωρο και αφαιρούν κοινωνικές κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες δεκαετιών, για να τροφοδοτούν με τεράστια κέρδη τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Συγκεντρώνεται ο πλούτος και η δύναμη σε ελάχιστους επιχειρηματίες και η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σπρώχνεται στην ανέχεια και σε αντιφατικά αδιέξοδα, κοινωνικά ψυχολογικά και ιδεολογικά.
Οι κυβερνήσεις της χώρας, ψηφίζουν νόμους και δίνουν πρωτοφανή κίνητρα και διευκολύνσεις στο επιχειρηματικό κεφάλαιο, εκχωρούν στους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους όλους τους τομείς της πολιτιστικής κληρονομιάς και της παράδοσης, τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία μας. Με γρήγορα βήματα προχωρούν στον ασφυχτικό έλεγχο της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής και κάθε παραγόμενης αξίας και επιτεύγματος της παιδείας και του πολιτισμού μας.
3) Ως συνέπεια αυτής της διαδικασίας έρχεται η προσπάθεια ταπείνωσης και χειραγώγησης των δημιουργών της τέχνης, κατά παρόμοιο τρόπο με αυτόν που μειώνεται και χειραγωγείται ο εργάτης, ο επιστήμονας, ο επαγγελματίας, ο κάθε νέος που ψάχνει για εργασία. Ο έλεγχος της καλλιτεχνικής παραγωγής μέσω της εμπορευματοποίησης, της επιχειρηματικής ιδιοκτησίας στα υλικά και τους χώρους παραγωγής και κοινωνικοποίησής της, είναι η αιτία της εκτροπής προς τον κομφορμισμό, την κοσμοπολίτικη τυποποίηση και τη χυδαιότητα. Οδηγεί όλο και περισσότερους δημιουργούς στον συμβιβασμό ή στην αποστράτευση. Στην εκβιαστική επιλογή άλλης παράλληλης ή και άσχετης εργασίας, κάτω από την ανάγκη της επιβίωσης.
Η στοχευμένη έλλειψη καλλιτεχνικής παιδείας και υποδομών στον κορμό της υποχρεωτικής δημόσιας εκπαίδευσης, στερεί από τον λαό την δυνατότητα ανάπτυξης αξιολογικών κριτηρίων για την τέχνη και απέναντι στα υποπροϊόντα που του πλασάρονται ως «καλλιτεχνικό» εμπόρευμα. Η δημόσια αισθητική διαμορφώνεται από τα μεγάλα μονοπώλια ερήμην του και ακυρώνεται ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης. Με τον πολιτιστικό ομογενοποιητικό ολοκληρωτισμό της, η ΕΕ και στα πλαίσια της «ελευθερίας της αγοράς», προωθεί τα «Ευρωπαϊκά ιδεώδη» της, διαμορφώνοντας την νέα «Ευρωπαϊκή πολιτιστική ταυτότητά» μας, με τα κομμάτια μας, χωρίς εμάς εννοείται…
Αποξενώνει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού από τους δημιουργούς και την αλλοτριώνει μετατρέποντάς την, υποχρεωτικά, σε «παθητικό καταναλωτή» των προϊόντων της πολιτιστικής βιομηχανίας του συστήματος. Έχοντας την ιδιοκτησία όλων σχεδόν των μέσων πολιτιστικής παραγωγής και διανομής και των ΜΜΕ, ελέγχουν και μέσω των επιτρόπων τους τα παραγόμενα προϊόντα και τους δημιουργούς τους.
Το πνευματικό και πολιτιστικό κλίμα των ημερών μας κατά αυτόν τον τρόπο ταλαντεύεται μεταξύ «Σκύλλας και Χάρυβδης», δηλαδή μεταξύ μιας ελιτίστικης πρωτοπορίας και μιας μαζικής υποκουλτούρας, η οποία σήμερα παίρνει τρομακτικές διαστάσεις και καταλήγει να είναι η μοναδική πολιτιστική διέξοδος της πλειοψηφίας του λαού.
4) Εμείς οι δημιουργοί, καλλιτέχνες, οι εργαζόμενοι στο χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας που βιώνουμε καθημερινά όλα αυτά, απορρίπτουμε αυτές τις εξελίξεις, αγανακτούμε και αναζητούμε διέξοδο απ’ αυτή τη μίζερη και φθοροποιό πραγματικότητα. Θα αντισταθούμε μαζί με όσους αμφισβητούν και αρνούνται αυτή την χειραγώγηση της τέχνης
και του πολιτισμού μας.
Θεωρούμε την τέχνη ουσιαστικό και αναγκαίο πολύτιμο κομμάτι της συνολικής κοινωνικής παραγωγής και διεκδικούμε την καταξίωση μας στον ανάλογο κοινωνικό μας ρόλο.
Θεωρούμε καθήκον μας ιστορικό και ευθύνη μας να υπερασπιστούμε συλλογικά τον ρόλο αυτό καθώς και το δικαίωμα μας να εκφράζεται ελεύθερα και στο έργο μας. Αρνιόμαστε να γίνουμε θύτες και θύματα ταυτόχρονα, υπηρετώντας σαν εκτελεστικά όργανα, την πολιτιστική πολιτική που βυθίζει το λαό και τους καλλιτέχνες σε παρακμιακά φανταχτερά αδιέξοδα, που τελικά είναι καταστροφική για τον λαό και τον πραγματικό ρόλο της τέχνης.
Θεωρούμε και διακηρύσσουμε ότι οι καλλιτέχνες είναι οργανικό κομμάτι του λαού. Νοιώθουμε ταξικά αλληλέγγυοι με όλους τους εργαζόμενους και μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και τα ίδια προβλήματα. Γνωρίζουμε ότι η βελτίωση της ζωής των καλλιτεχνών και της προοπτικής τους, θα είναι αποτέλεσμα του κοινού τους αγώνα μαζί με τους εργάτες, τους υπαλλήλους, τους επιστήμονες, τη νεολαία - ολόκληρο το λαό. Οραματιζόμαστε το μέλλον μας σε μια κοινωνία δίκαιη. Σε ένα πολιτισμό, που τα αγαθά του θα είναι κτήμα όλου του λαού και θα βασίζεται στην κοινωνική αλληλεγγύη και όχι στην εκμετάλλευση.
Το μέλλον αυτό να είναι υπόθεση του συλλογικού αγώνα όλων μας. Υπόθεση της συλλογικής καθημερινής προσπάθειάς μας.
Σε μια πρώτη φάση, προχωράμε σε συσπείρωση όσοι καλλιτέχνες συμφωνούμε με τη διακήρυξη, για την δημιουργία μιας κίνησης που θα λειτουργεί συλλογικά και δημοκρατικά. Στόχος μας, στη συνέχεια, είναι η ευρύτερη συσπείρωση καλλιτεχνών από όλους τους κλάδους για ένα δυναμικό, πρωτοπόρο και ριζοσπαστικό καλλιτεχνικό κίνημα ανοιχτό σε όλες τις καλλιτεχνικές τάσεις και ρεύματα. Το κίνημα αυτό σκοπεύουμε να βρίσκεται σε οργανική σύνδεση με το κίνημα της εργατικής τάξης και να μετέχει ενεργά στους αγώνες, εκφράζοντας και συμβάλλοντας με τα δικά του μέσα, στην κοινωνική αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων. Γνωρίζοντας ότι οι τέχνες και γενικότερα ο πολιτισμός μας οριοθετούν την ποιότητα της λαϊκής μας παιδείας με την γενικότερή της έννοια, βάζουμε σε προτεραιότητα την διαφύλαξη της ταυτότητας και του λαϊκού τους χαρακτήρα.
Θέλουμε να συμβάλουμε στο να καταξιωθεί στη συνείδηση όλου του λαού το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να έρχονται σε απρόσκοπτη επαφή με την τέχνη και να ενταχθεί μέσα στις προτεραιότητες διεκδικήσεων του λαϊκού κινήματος, στην καθημερινή δράση και τους αγώνες του.
Θα αγωνιστούμε να διαμορφωθεί ένα κοινωνικό-πολιτιστικό μέτωπο εναντίον των μονοπωλίων και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού τους. Θα αγωνιστούμε γι’ αυτό το σκοπό με τη δράση και το έργο μας, θα βρούμε όλοι μαζί τους τρόπους για να δημιουργήσουμε ένα κλίμα ανάτασης, ουσιαστικής αισιοδοξίας και ελπίδας, ένα υπόβαθρο αγώνα και λαϊκής πολιτιστικής αντεπίθεσης.
• Διεκδικούμε δημιουργική εργασία για όλους τους καλλιτέχνες και την δυνατότητα να συνεχίσουν να δημιουργούν και να επικοινωνούν απρόσκοπτα με το κοινό.
• Διεκδικούμε τέχνη σε λειτουργική σχέση με την κοινωνία και σε αρμονία με την ιστορική εξέλιξη και κάθε σύγχρονη κατάκτηση.
• Διεκδικούμε τους όρους μιας νέας πολιτιστικής και πνευματικής άνθησης για ολόκληρο το λαό και τη νεολαία.
Αθήνα Νοέμβρης 2008

Μίκης Θεοδωράκης - ΟΙ «ΜΠΑΤΣΟΙ» (Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 18.12.2008)

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.
Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.
Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.
Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από την θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».
Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;
Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.
Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.
Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.
Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.
ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.
ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.
ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

Μίκης Θεοδωράκης

ΔΗΛΩΣH ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ 7.12.2008

Πίσω από το χέρι του θύτη, που έκανε αυτό το απαίσιο έγκλημα που μας συγκλονίζει, κρύβονται οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, που ανέχεται χρόνια τώρα την εκτροφή και τη γιγάντωση παράλογων και εγκληματικών καταστάσεων, που ξεκινούν από κέντρα σκοτεινά, όμως ορατά από όλους.
Αν θέλουν οι διάφοροι αυτόκλητοι ηγήτορες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης να κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους και όλοι μαζί τον ελληνικό λαό είτε από φόβο είτε από υπολογισμό είτε από ανομολόγητα κίνητρα, ας το κάνουν. Εγώ όμως θα πω την αλήθεια, όπως την βλέπω και όπως νομίζω ότι την βλέπει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.
Σταματήστε πια αυτό το βρώμικο και επικίνδυνο παιχνίδι με τους κουκουλοφόρους και τα ΜΑΤ, που μόνο αίμα, δάκρυα και καταστροφές προσφέρουν στον Λαό μας.
Οι αντικειμενικές συνθήκες, ειδικά σε σχέση με όσα περάσαμε και ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν, δεν δικαιολογούν με τίποτα αυτή την κατάσταση. Μοιάζει σαν να θέλουμε να βγάλουμε οι ίδιοι τα μάτια μας.

Καιρός να μιλήσει και ο Λαός !

Αθήνα, 7.12.2008

Μίκης Θεοδωράκης

Ένα κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους, ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα - εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται ν' αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί μ' «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν ...ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ.»


Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986….
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Το Τέταρτο".

17/12/2008 - ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Στις 17 Δεκέμβρη 2008 αρχίζει στη Βουλή η συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό της πολιτιστικής μιζέριας. Για μια ακόμη φορά το ποσοστό που θα διατεθεί για τον πολιτισμό … το «συγκριτικό» τους «πλεονέκτημα» … είναι μόνο 0,5%.

Για μια ακόμη φορά δημόσιοι φορείς όπως η Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ), το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας (ΕΕΤΕ), τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα (ΔΗΠΕΘΕ), το Θεατρικό Μουσείο, το θέατρο της Δώρας Στράτου, θα καταδικαστούν στην υποχρηματοδότηση και κάποιοι θα βάλουν και λουκέτο.
Η Κρατική Ορχήστρα Αθήνας (ΚΟΑ) θα συνεχίσει χωρίς δικό της χώρο για πρόβες και συναυλίες. Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) διαρκώς υποβαθμίζεται.
Θα βαθύνει ακόμη περισσότερο η εμπορευματοποίηση της τέχνης, της λειτουργίας των Μουσείων και των Αρχαιολογικών χώρων.

Την ίδια ώρα το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης αυτονομείται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία με προοπτική την ιδιωτικοποίηση του, στον Νιάρχο χαρίζεται ο «ιππόδρομος», με σκοπό να του εκχωρηθεί η Λυρική Σκηνή. Στο ίδρυμα Λαμπράκη δίνονται εκατομμύρια ευρώ από τον τακτικό προϋπολογισμό και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, για την λειτουργία και επέκταση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ανάλογα ποσά δίνονται και για το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Τεράστια ποσά διατίθενται από τον κρατικό προϋπολογισμό και ευρωπαϊκά κονδύλια για φιέστες που προπαγανδίζουν τον δικό τους κοσμοπολίτικο, ομογενοποιημένο πολιτισμό, των ευρωπαϊκών οικονομικών κολοσσών.
Στις τράπεζες με το πρόσχημα της κρίσης χαρίζονται 28 δις. ευρώ, ενώ καταδικάζονται οι εργαζόμενοι στην φτώχια την ανασφάλεια την ανεργία και την πολιτιστική αφυδάτωση.

ΣΤΙΣ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008
ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ
ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ 0,5%

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟ 2% ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ

• Για να στηριχτούν και να αναπτυχθούν οι δημόσιοι και δημοτικοί πολιτιστικοί φορείς και τα δημοτικά μουσικά σύνολα.
• Για να είναι τα Μουσεία ανοιχτά στον ελληνικό λαό.
• Για να δημιουργηθούν σε όλη τη χώρα υποδομές, δημόσιες και με συλλογική διαχείριση, ώστε να υπάρξουν χώροι συναυλιών, κινηματογραφικών προβολών, εκθέσεων εικαστικών τεχνών, θεάτρου, χορού κλπ, ανοιχτοί σε όλους τους καλλιτέχνες.
• Για να στηριχθούν οι προσπάθειες των ανθρώπων της τέχνης για καλλιτεχνική δημιουργία.
• Να ληφθούν μέτρα για τους νέους καλλιτέχνες, ώστε να δημιουργούν και να επικοινωνούν με το κοινό.
• Για να στηριχθεί η ερασιτεχνική δημιουργία.
• Δουλειά με αξιοπρεπείς αποδοχές και όρους ζωής για όλους τους καλλιτέχνες.
• Για να διαμορφώνονται σιγά- σιγά οι προϋποθέσεις για να απαλλαγεί η Τέχνη από τα δεσμά της εμπορευματοποίησης που της έχει επιβάλει το μεγάλο κεφάλαιο.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

• Ανώτατη δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους τους καλλιτέχνες.
• Να μπει στο κορμό όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης το μάθημα της αισθητικής αγωγής.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Προς την «Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων»

Δ Η Λ Ω Σ Η

Αυτό που γίνεται πίσω από τα κάγκελα της κάθε ελληνικής φυλακής, θα πρέπει να ντροπιάζει όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες αυτής της χώρας.
Γιατί δείχνει πόσο ανάλγητοι, πόσο απάνθρωποι και πόσο απολίτιστοι είμαστε. Τελικά όλα στη χώρα μας είναι μια βιτρίνα: Βουλή, Κυβέρνηση, Κόμματα, τηλεόραση, Πανεπιστήμια και καλλιτέχνες. Μια ψεύτικη βιτρίνα, για να κρύβει την βρωμιά και την αδικία. Ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή των κρατουμένων, που τους καταδικάζουμε να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες ξεχνώντας ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι όπως όλοι μας, που έκαναν κάποιο λάθος στη ζωή τους, όπως μπορεί να συμβεί στον καθένα από μας. Και μόνο το κλείσιμο σε τέσσερις τοίχους είναι μια βαρειά τιμωρία. Όμως από κει και πέρα θα πρέπει να εξασφαλίζονται απόλυτα ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, ώστε ο κρατούμενος να έχει την ευκαιρία να σκεφτεί και να προσπαθήσει να γίνει καλλίτερος, για να μπορέσει κάποια μέρα να επιστρέψει στην οικογένειά του και στην κοινωνία που τόσο μας έχει όλους ανάγκη.
Είμαι απόλυτα στο πλευρό σας, αν και δεν διαθέτω καμμιά άλλη δύναμη εκτός από τις σκληρές μου εμπειρίες και την κουρασμένη μου φωνή.

Αθήνα, 10.11.2008
Μίκης Θεοδωράκης

Μίκης: Να κινητοποιηθούν οι διανοούμενοι για τα Σκόπια

Επιστολή του μεγάλου συνθέτη στα «ΝΕΑ»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2008

Την αγωνία του για το Σκοπιανό και ιδιαίτερα για τους ισχυρισμούς της ΠΓΔΜ περί ύπαρξης μακεδονικής γλώσσας και εθνότητας εκφράζει ο Μίκης Θεοδωράκης σε επιστολή του προς «ΤΑ ΝΕΑ», στην οποία αναρωτιέται γιατί η ελληνική πλευρά δεν χρησιμοποιεί επιστημονικά επιχειρήματα για να αποκαλύψει αυτή τη «γελοιότητα», όπως τη χαρακτηρίζει.
O μεγάλος συνθέτης θεωρεί «μέγα εθνικό λάθος» να χαριστεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Το πλήρες κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

«Θέλω να εκφράσω μια μεγάλη απορία που με βασανίζει εδώ και καιρό: Σκοπιανοί και ορισμένοι Αμερικανοί φίλοι τους μας έχουν ζαλίσει εδώ και πολλά χρόνια ότι είναι τάχα οι μοναδικοί Μακεδόνες και ότι η γλώσσα τους είναι η Μακεδονική, δηλαδή αυτή περίπου που μιλούσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Κι αυτά
ΠΩΣ ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ
οι επιστημονικές αναλύσεις και μελέτες ειδικών που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια των δικών μας θέσεων
τα τερατώδη ψέματα διδάσκονται σαν αλήθειες σε ξένα Πανεπιστήμια, ενώ πάνω από 100 κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο τα έχουν εμπράκτως αποδεχθεί σαν ιστορικές αλήθειες.

Ιδού λοιπόν η απορία μου: Υπήρξε έως τώρα από την πλευρά μας η οφειλόμενη επιστημονική αποκάλυψη όλης αυτής της γελοιότητας; Αν ναι, με ποιους επιστημονικούς τρόπους και αν όχι, γιατί; Αφού είναι βέβαιο πως αυτοί οι άνθρωποι είναι καθαρόαιμοι Σλάβοι και η γλώσσα τους είναι καθαρά Σλαβική. Πού είναι η Βουλή των Ελλήνων, η Ακαδημία Αθηνών, τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, οι Έλληνες ιστορικοί και γλωσσολόγοι, ώστε με ακλόνητες επιστημονικές αναλύσεις να αποκαλύψουν την αλήθεια στην παγκόσμια κοινή γνώμη, τις κυβερνήσεις, τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ των άλλων κρατών, όπως ακριβώς κάνουν οι Σκοπιανοί ανενόχλητοι και μόνοι εδώ και δεκάδες χρόνια; Πώς αξιοποιούνται οι επιστημονικές αναλύσεις και μελέτες ξένων καθηγητών και ειδικών που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια των δικών μας θέσεων και γελοιοποιούν τους ισχυρισμούς των Σκοπιανών;

Ιδιαίτερα σε χώρες όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, όπου κυριολεκτικά “σαρώνουν” οι Σκοπιανοί, οι δυστυχείς συμπατριώτες μας μένουν ακάλυπτοι και παραπονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι από την Πατρίδα Μητέρα τους που... σφυρίζει αδιάφορα.

Οι Σκοπιανοί έχουν γεμίσει τις μεγάλες Βιβλιοθήκες όλου του κόσμου με χιλιάδες βιβλία, έτσι που στο τέλος, μπροστά σ΄ αυτή τη σιωπηλή αντιμετώπιση αυτών των παραμυθιών, να αρχίζουν να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι είναι... κατ΄ ευθείαν απόγονοι του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος! Κι έτσι φτάσαμε ώς εδώ, να μας κατηγορούν ότι είμαστε... κατακτητές της Θεσσαλονίκης!

Σας παρακαλώ, κάντε κάτι, γιατί εγώ όπως ξέρετε θεωρούμαι... εθνικιστής και επομένως προκατειλημμένος αφού πιστεύω ότι αποτελεί μέγα εθνικό λάθος να τους χαρίσουμε τουλάχιστον εμείς ένα τόσο ιερό όνομα όπως είναι η Μακεδονία, που τόσο ιστορικά όσο και πολιτιστικά είναι δικό μας, όπως η Θράκη, η Θεσσαλία, η Ήπειρος και η Κρήτη».

28 δις ευρό, για τη στήριξη του χρηματο-πιστωτικού συστήματος !!!

ΝΕΤ - ΕΚΠΟΜΠΗ ΛΥΡΙΤΖΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
ΠΕΜΤΗ, 9:30 πμ 16/10/2008

ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ:
"Δεν μπορεί η Κυβέρνηση νσ βρίσκει σε μια νύχτα 28 δις ευρό, για να στηρίξει το χρηματο-πιστωτικό σύστημα και να δυσκολεύεται να βρει 1 ευρό, για να στηρίξει τους μισθούς των εργαζομένων".

Πνευματικά δικαιώματα για τους Έλληνες ενορχηστρωτές

Οι Έλληνες ενορχηστρωτές, διεκδικούν
αυτό που σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο, θεωρείται αυτονόητο.
Πνευματικά δικαιώματα.

Τα οικονομικά του ΚΚΕ

Ακούγοντας όλους αυτούς, που ξαφνικά τις τελευταίες μέρες, λες και δεν έχουν σοβαρότερα θέματα στο σπίτι τους, καταπιάστηκαν με το θέμα «Τα οικονομικά του ΚΚΕ»,
μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό η φράση:

«Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης».

Ο Πολιτισμός, τα τρωκτικά και οι καλλιτέχνες...

Αν ήμουν σκιτσογράφος - γελοιογράφος, θα ζωγράφιζα ένα μεγάλο κομμάτι τυρι (ο Πολιτισμός),
και γύρω-γύρω ποντίκια να το ροκανίζουν (οι διάφοροι παράγοντες-λαμόγια).
Κάπου πιο μακρυά οι καλλιτέχνες (η σιωπηρή αμήχανη πλειοψειφία τους) θα κοιτάζει το φαγοπότι...

"Πάντως ό,τι και να λέγεται, η αυθεντική Δεξιά, έχει ένα βασικό πλεονέκτημα έναντι του Πασόκ.
Συσπειρώνει και αναβαθμίζει την Αριστερά και εν γένει τις προοδευτικές δυνάμεις".

Γιάννης Κ. Ιωάννου
Μουσικοσυνθέτης, Ενορχηστροτής, Παραγωγός

Ξεχασμένες αρετές

Για την ηθική...

Κυρίες και Κύριοι, χρειαζόμαστε επειγόντως έναν νέο ηθικό κώδικα.

Oι δέκα εντολές χρειάζονται επειγόντως update.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΕΣ

(Δημάρχους, Νομάρχες, Υπουργούς, Πρωθυπουργό).
Στις παράπλευρες απώλειες αυτής της καταστροφής που προκάλεσε η πυρκαγιά, θα έπρεπε να συμτεριληφθούν και οι έλληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι περιμένουν τον Αύγουστο για να κάνουν κάποιες συναυλίες. Οι συναυλίες αυτές αναβλήθηκαν και στις περισσότερες περιπτώσεις ματαιώθηκαν.
Οι καλλιτέχνες και πάλι πρόθυμα τρέχουν να δώσουν συναυλίες και παραστάσεις αφιλοκερδώς, για την ενίσχυση των πυρο-πλείκτων, τους οποίους βαθύτατα συμπονούν.

(Μια διευκρίνηση:
Καλλιτέχνες δεν είναι μόνο
οι πασίγνωστοι, οι αναγνωρίσιμοι που πέρνουν
τις παχυλές αμοιβές και ζουν μέσα στη χλιδή.
Καλλιτέχνες είναι και
εκείνοι που δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι τους,
εκείνοι που ακόμη έχουν τη δύναμη να λένε όχι
και να κρατάνε ψηλα τον Πολιτισμό σ' αυτή τη χώρα,
εκείνοι που στάθηκαν άτυχοι και δεν έγιναν γνωστοί,
εκείνοι που καταδικάστηκαν να κάνουν μάξιμουμ οκτώ μερακάματα το μήνα, εκείνοι που είναι άνεργοι,
εκείνοι που αναγκάστηκαν να αλλάξουν επάγγελμα κλπ.).

Επιτέλους, πότε κάποιος θα νοιαστεί τους καλλιτέχνες;
Πότε θα σταματήσει αυτή η απαξίωση του έλληνα καλλιτέχνη;

Γιάννης Κ. Ιωάννου
μουσικοσυνθέτης, ενορχηστρωτής, παραγωγός
www.ioannou-music.gr

Μερικοί λόγοι για να γίνεις και συ Μέλος του Π.Μ.Σ. - Αθήνα 1997

Είναι ένα κείμενο γραμμένο πριν 10 ακριβώς χρόνια...
Θα δούμε στη συνέχεια τι έχει αλλάξει και προς ποιά κατεύθυνση...

* * *

Στην Ελλάδα οι Μουσικοί, συνήθως δεν έχουν συνείδηση της θέσης και του ρόλου που καλούνται να παίξουν μέσα στην σύγχρονη κοινωνία. Με δύο λόγια ο ρόλος τους είναι: να καλύπτουν δευτερεύουσες ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Έχουν δε, πολύ λίγες επιλογές αν δεν θέλουν ν' αλλάξουν επάγγελμα. Οι επιλογές αυτές είναι:

'Δισκογραφία',
'Διδασκαλία',
'Ζωντανές Εμφανίσεις' σε κάθε λογιών 'Μουσικά είδη', 'Σκηνές' και 'Ορχήστρες'.

* Στη 'Δισκογραφία' ο κύκλος είναι σχετικά μικρός- πάνω-κάτω 70-80 άνθρωποι, οι Δισκογραφικές Εταιρείες και τα Studios συγκεκριμένα, οι Απαιτήσεις σε Επιδεξιότητα, Ακρίβεια, Ταχύτητα, Αντίληψη και Αξιοπιστία, είναι Μεγάλες! Έτσι, τα κριτήρια για να μπει κανείς είναι αυστηρά και η κατάσταση ελεγχόμενη. Σχετικά καλές συνθήκες εργασίας και αμοιβής, καλύτερο περιβάλλον και ωράριο! Μετά περιμένεις να πληρωθείς κάθε δεν ξέρω πότε...

* Στη 'Διδασκαλία' καταφεύγουν συνήθως δύο ειδών μουσικοί.
α) Αυτοί που έξυπνα και "τεμπέλικα" σκεπτόμενοι αποφεύγουν όλα τα παρακάτω (βλέπε 'Ζωντανές Εμφανίσεις'), και που συνήθως είναι μέτριοι εκτελεστές χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο.
β) Οι προικισμένοι και ταλαντούχοι που δεν θέλουν να μπλέξουν με τα πίτουρα...

* Στίς 'Ζωντανές Εμφανίσεις', όπου εργάζονται και οι περισσότεροι, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι!
Εδώ κατ' αρχήν, βρίσκεσαι μπροστά σε μια σειρά επιλογών,
μεταξύ των οποίων ελαχιστες είναι 'Καλές', και συνήθως
τις έχουν προλάβει κάποιοι 'Άλλοι'.

Πιό συγκεκριμένα Μιλάμε:

Για 'Κέντρα Νυχτερινής Διασκέδασης' από Α ως Ω κατηγορίας.
Για 'Μουσική' από Μέτρια ως Αίσχος.
Για 'Ύπόπτου Προελεύσεως και Φερεγγυότητας Επιχειρηματίες' κατα κανόνα 'Τζογαδόρους' με 'Ελάχιστες Εξαιρέσεις'.
Για 'Πελάτες ή Θαμώνες ή Ακροατές' στην καλύτερη περίπτωση 'Άσχετους ή Κουφούς', στη συνηθέστερη 'Μεθυσμένους',
και στη χειρότερη 'Χυδαίους' - και εδώ με 'Ελάχιστες Εξαιρέσεις'.

Μιλάμε για κάποιους 'Συναδέλφους Πληγές'.
Μιλάμε για 'Τελείως Ανθυγειυνό Περιβάλλον' και για εκείνο τον τρομερό 'Ρατσισμό' που χωρίζει τους εργαζόμενους σε:

* Καλλιτέχνες / Γλάστρες, Χορεύτριες, Βουρταδόρους, Τεκνά, Άφωνες Μουνίτσες (ο χαρακτηρισμός ανήκει στον αείμνηστο Κώστα Χατζηχρήστο !!!) και ΛΙΓΟΥΣ πραγματικά ΚΑΛΟΥΣ Τραγουδιστές και Τραγουδίστριες!
* Μουσικούς / Αυτεξηγούμενο
* Σερβιτόρους ή Διοικητικούς / Αυτεξηγούμενο

Μιλάμε για Συναυλίες και Πανηγύρια σε ότι χώρους και συνθήκες μπορεί να βάλει ο νους του Ανθρώπου...

+ Αίθουσες συναυλιών / βλέπε ΟΛΕΣ
+ Συμφωνικές ορχήστρες / βλέπε 'η Μετριότητα Συνδικαλισμένη'
+ Θέατρα / βλέπε Πάνω, Κάτω και Πίσω απ' τη Σκηνή
+ Κινηματογράφους / βλέπε πάρα πολλούς
+ Πλατείες / βλέπε Πλακάκια και κόσμο να σουλατσάρει με τα κουτσούβελα να τρέχουν φωνάζοντας χαρούμενα πάνω-κάτω και πέρα-δώθε
+ Αλάνες / βλέπε Χώμα
+ Γήπεδα / βλέπε Χώμα, Ταρτάν, Γρασίδι. ΟΛΑ!
+ Γυμναστήρια / βλέπε Palais de Sport. ΟΛΑ!
+ Εργοστάσια / βλέπε Μερικά
+ Ναυπηγεία / βλέπε Σκαραμαγκά
+ Ferry-Boats / βλέπε Φεστιβάλ Πάτρας
+ Κρουαζιερόπλοια / βλέπε ΟΛΑ!
+ Υπερωκεάνεια / βλέπε Μερικά
+ Έξω και Μέσα σε Εκκλησίες / βλέπε Γαϊτάνος...
+ Μέσα κι Έξω σε Σχολεία και Πανεπιστήμια
+ Ορυχεία / βλέπε Λιγνιτορυχείο Κοζάνη / Πτολεμαίδα
+ Όρη και Οροπέδια / βλέπε Ευτυχώς Καλοκαίρι!
+ Κορυφές Λόφων / βλέπε Λυκαβητος, Χαϊδάρι 'Προφήτη-Ηλία' κλπ.
+ Χωριά / βλέπε σχεδόν όλα
+ Υπόγεια / βλέπε πολλά
+ Αυλές Σπιτιών / βλέπε Κοζάνη 'Στέκι Φιλοπρόοδου'
+ Ταράτσες / βλέπε Roof Gardens
+ Αποθήκες / βλέπε Καβάλα 'Παλιό Ωδείο' - Παλιά Καπναποθήκη
+ Στρατώνες παλιούς και νέους / βλέπε Άργος Στρατώνες Καποδίστρια
+ Ξενοδοχεία / βλέπε πάρα πολλά, όπου παίζεις χωρίς να σε ακούει κανείς
+ Πισίνες / βλέπε Ευτυχώς απ' έξω!
+ Αγρούς και Λιβάδια / βλέπε Αμέτρητα Τεράστια Επιθετικά Έντομα
+ Ρεματιές / βλέπε Χαλάνδρι
+ Ποτάμια / βλέπε Καστοριά - Νεστόριο 'River Party', Θράκη - Άρδας
+ Λουτρά / βλέπε Θεσ/νίκη 'Αίγλη'
+ Κατασκηνώσεις και Campings
+ Υπό Βροχή / βλέπε κάθε Καλοκαίρι και Φθινόπωρο
+ Υπό Σεισμό / βλέπε Αθήνα Απόκριες-1981

o Οι συνθήκες εργασίας στις περισσότερες απ' αυτές τις περιπτώσεις ποικίλουν μεταξύ:
+ Τραγικότητας
+ Αθλιότητας
+ Περιπέτειας

Εδώ ο ΄Εργοδότης΄ του Μουσικού, δεν είναι ο 'Χ' Κύριος 'Γκάνγκστερ', 'Νταβατζής', 'Τζογαδόρος', αλλά ένας καθώς πρέπει 'Μάνατζερ', ένα 'Υπουργείο', ένας 'Αντι-Δήμαρχος Πολιτισμού', μιά 'Κοινότητα', ένας 'Φορέας' βρε αδερφέ, ή κάποιος 'Αετονύχης', 'Καιροσκόπος' Διοργανωτής, με 'Υψηλές Γνωριμίες' και πάρα πολύ Θράσος!

-Ε! Λοιπόν τώρα τα πιάσαμε τα λεφτά μας!
Και λέω έτσι διότι με τους 'Γκανγκστερο-Χαρτοπαιχτο-Νταβατζήδες', προσφεύγεις στη Δικαιοσύνη και μπορεί να βρεις άκρη!

Με τους άλλους - Βράστα!
Θα πληρωθείς, αλλά ένας Θεός ξέρει πότε!
Συνήθως μπλέκεις σε μια ατέρμονη 'Κρατικά καλυπτόμενη' Γραφειοκρατεία... Ψάχνεις τον 'αρμόδιο', κι όταν δεν είναι σε meeting - συμβούλιο ή άδεια, πάντα κάπου έχει πεταχτεί και θα γυρίσει, και όταν κάποτε τον βρεις, συνήθως δεν έχει πάρει την 'επιχορήγηση' από το ΥΠ.ΠΟ. και δεν έχει χρήματα...
(Όλ' αυτά πάρα πολύ ευγενικά !)

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που θίξαμε εν συντομία,
ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ:

1. Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ.
2. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ.
3. Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ.

Τα κατανοείς άραγε όλα αυτά για το δικό σου όφελος;

Αν ΝΑΙ, πάρε σήμερα τηλ. τον Π.Μ.Σ. για να γίνεις μέλος !

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ - ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ

Καιρό πολύ το σκέφτομαι, αλλά δεν έλεγα να τ' αποφασίσω. Τελικά νάμαι... με φόρα στο διαδίκτυο, να αρχίσω επί τέλους να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Είναι τόσα πράγματα που θέλω να μοιραστώ κι όλο διστάζω... Ελπίζω πως θα καταφέρω να ξεπεράσω τους δισταγμούς μου και να πω αυτό που σκέπτομαι. Τόσα χρόνια έμαθα τη σκέψη μου να την κάνω μουσική. Είδομεν...
Καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία. Χιλιο-ειπωμένο αλλά θεμελιώδες!